Nowa więźniarka została specjalnie wysłana pod prysznic, w nadziei, że upokorzą ją na oczach wszystkich; ale żadna z osadzonych nie mogła sobie nawet wyobrazić, co wydarzy się za kilka minut i kim tak naprawdę okaże się ta cicha kobieta… 😱
Autobus z nowymi więźniarkami zatrzymał się przy bramie kolonii karnej wczesnym rankiem. Po formalnościach strażniczki ustawiły wszystkie w szeregu i poprowadziły do budynku mieszkalnego. Wśród kobiet od razu wyróżniała się jedna — niska, szczupła, o zmęczonym spojrzeniu i mokrych od deszczu włosach. Milcząc patrzyła w podłogę i nie powiedziała ani słowa.
Gdy tylko przekroczyła próg bloku, kilka osadzonych spojrzało po sobie i zaczęło cicho chichotać.
— Spójrzcie, jaka cichutka przyjechała.
— Nie wytrzyma tu nawet tygodnia.
— Będzie łatwym łupem.
Wysoka, wytatuowana kobieta o imieniu Brenda, której obawiała się prawie cała kolonia, podeszła powoli do nowej i z uśmieszkiem obejrzała ją od stóp do głów.
— Jak masz na imię?
— Emily.
— Zapomnij swoje imię. Tutaj będziesz się nazywać tak, jak ja powiem.
Pozostałe wybuchnęły głośnym śmiechem.
Kilka minut później jedna z osadzonych specjalnie trąciła Emily ramieniem. Straciła równowagę, ale utrzymała się na nogach.
— Uważaj, nowa, bo jeszcze upadniesz.
Śmiech stał się jeszcze głośniejszy.
W drodze do łaźni znęcanie się trwało. Ktoś nadepnął jej na piętę, ktoś specjalnie uderzył ją łokciem, a gdy przechodziła po mokrej podłodze, jedna z kobiet niepostawienie podstawiła nogę.
Emily potknęła się i ciężko upadła prosto w kałużę. Wokół rozległ się głośny śmiech.
— No proszę, przynajmniej się umyła!
— Podnieście ją, jeszcze nie skończyliśmy pokazu!
Brenda podeszła bliżej i pogardliwie się uśmiechnęła.
— Zapamiętaj jedną zasadę. Tutaj nikt nie pomaga słabym.
Chwyciła Emily za kołnierz i popchnęła ją w stronę łaźni.
— No, idźcie. Bawcie się z nią.
Kilka kobiet otoczyło nową, odcinając jej drogę ucieczki. Jedna pchnęła ją w pierś, druga spróbowała uderzyć w twarz, spodziewając się, że przestraszona kobieta znów upadnie.
Ale stało się coś, od czego całe więzienie zamarło ze wstrząsu 😳 Drugą część naszej historii znajdziecie w pierwszym komentarzu 👇👇
Emily spokojnie zrobiła krok w bok, unikając ciosu, następnie błyskawicznie chwyciła rękę napastniczki i jednym ruchem rzuciła ją na mokre kafelki. Kobieta nawet nie zdążyła zrozumieć, co się stało.
W łaźni natychmiast zapanowała cisza.
Brenda zmarszczyła brwi.
— Miała szczęście. Jeszcze raz.
Sama rzuciła się do przodu, licząc, że jednym ciosem powali nową na ziemię. Jednak Emily poruszała się zbyt szybko. Uniknęła ataku, zadała krótki cios dłonią w korpus, a następnie podcięła nogi przeciwniczki, a ogromna kobieta z hukiem runęła na mokrą podłogę.
Pozostałe więźniarki zastygły w szoku.
— Na co czekacie? Wszystkie razem! — krzyknęła Brenda.
Kilka kobiet rzuciło się na Emily jednocześnie. Ale ona poruszała się tak pewnie, jakby z góry znała każdy ich ruch. Jednej zablokowała rękę, drugą ostrożnie, ale mocno powaliła na podłogę, trzecia sama się poślizgnęła, próbując chwycić ją od tyłu.
Po kilku sekundach na nogach pozostała tylko Emily.
Nawet nie oddychała ciężej.
W całej łaźni zapadła kompletna cisza.
Brenda powoli podniosła się, trzymając się za obolały bok, i po raz pierwszy od wielu lat spojrzała na kogoś bez drwiny.
— Kim ty jesteś?
Emily spokojnie spojrzała jej w oczy.
— Człowiekiem, który nigdy nie zaczyna bójki pierwszy. Ale zawsze ją kończy.
Po tych słowach nikt nie odważył się nawet podejść do niej, a już wieczorem po całej kolonii krążyły rozmowy o tajemniczej nowej więźniarce, która sama jedna postawiła na miejsce najgroźniejsze osadzone. Nikt wtedy jeszcze nie wiedział, że to był dopiero pierwszy dzień jej pobytu w tym więzieniu.
