„Zagrasz na pianinie — podaruję ci tę restaurację, a jeśli nie, wyrzucę cię stąd bez grosza” — powiedział właściciel, próbując upokorzyć kucharkę; lecz gdy tylko dziewczyna podeszła do pianina, wydarzyło się coś zupełnie nieoczekiwanego…
Anna niosła tacę z gorącym mięsem, gdy czyjaś ręka nagle chwyciła ją za nadgarstek.
— Stój.
Zadrżała. To był Mark — właściciel restauracji, człowiek, którego bali się nawet kelnerzy z dziesięcioletnim stażem.
— Co ty tam powiedziałaś o pianinie? — zmrużył oczy.
Anna nie od razu zrozumiała, o co chodzi.
— Ja… ja tylko powiedziałam, że fortepian jest nastrojony niepoprawnie.
Mark uśmiechnął się i obrócił ją twarzą do sali. Przy stolikach siedziało około czterdziestu osób — biznesmeni i ich żony.
— Słyszeliście? — powiedział głośno. — Nasza kucharka jest u nas też muzykiem.
Ktoś się zaśmiał.
— Chyba uczyłaś się w konserwatorium? — zapytał z drwiną Mark.
Anna milczała.
— No? Uczyłaś się czy nie?
— Nie — odpowiedziała cicho.
W sali zrobiło się nieco ciszej.
— Co za niespodzianka — przeciągnął Mark i klaśnął w dłonie. — Emma, podejdź.
Do niego podeszła jego córka. Idealna fryzura, sukienka warta więcej niż roczna pensja Anny, zimny wzrok. Wszyscy znali jej historię: uczyła się u najlepszych nauczycieli w drogich akademiach, dawała koncerty za granicą. Mark wielokrotnie opowiadał, że gra „jak geniusz”.
Mark objął córkę za ramiona i spojrzał na Annę.
— Patrz. Emma teraz zagra. Potem ty. Jeśli zagracie lepiej od niej — kupię ci restaurację. Twoją. Z twoim imieniem.
A jeśli nie — wylecisz stąd jeszcze dziś. Bez pensji.
Wskazał palcem na fortepian.
W sali zapadła cisza.
Anna poczuła, jak jej uszy się czerwienią. Wszyscy patrzyli na nią. Nie jak na człowieka — jak na rozrywkę.
Powoli wytarła ręce o fartuch… i zrobiła krok w stronę pianina. A dalej wydarzyło się coś nieoczekiwanego…
Emma usiadła, poprawiła sukienkę i zaczęła grać.
To było… piękne. Czyste. Poprawne. Profesjonalne. Goście grzecznie kiwali głowami, ktoś nawet oklaskiwał.
Mark uśmiechał się, zadowolony.
— No tak — powiedział. — A teraz ty.
Spojrzał na Annę. W sali zrobiło się cicho.
Anna powoli podeszła do pianina. Usiadła. Już od pierwszych nut coś się zmieniło w sali.
To nie była zwykła muzyka. Grała tak, jakby żyła w każdej klawiszy. Bez pokazowych ruchów, bez teatralności — a jednak tak, że niektórym zaparło dech w piersiach.
Kiedy skończyła, przez kilka sekund nikt nie klaskał.
— Nie… — Mark pokręcił głową. — To niemożliwe. Może znasz tylko tę melodię. Zagraj inną.
Anna skinęła głową. Zaczęła grać ponownie. Bardzo trudną kompozycję. Bez nut. Nie patrząc nigdzie. Tylko z pamięci.
Teraz nikt już nie miał wątpliwości.
Gdy ostatnia nuta ucichła, sala wybuchła oklaskami.
Mark patrzył na nią, jakby widział ją po raz pierwszy.
— Gdzie… gdzie się tego nauczyłaś? — zapytał.
Anna wstała.
— Nauczyła mnie babcia — spokojnie powiedziała. — Była pianistką.
W sali znów zapadła cisza.
Mark powoli westchnął, a potem uśmiechnął się — tym razem bez drwiny.
— Trzeba dotrzymać słowa — powiedział. — Restauracja będzie twoja.
Anna milcząco skinęła głową.
