5-letni chłopiec skarżył się na silny ból ucha i twierdził, że coś jest w środku: lekarz zbadał go i krzyknął z przerażenia.
Tamtego ranka dom wypełnił się krzykiem — pięcioletni chłopiec, zwykle spokojny i uśmiechnięty, wydał z siebie taki wrzask, że rodzice wbiegli do pokoju przerażeni do szpiku kości. Siedział na łóżku, trzymając ręce na głowie i płacząc, przyciskając dłoń do ucha.
— Mamo, tam ktoś jest! — szlochał. — W uchu, rusza się!
Matka próbowała uspokoić syna, myśląc, że może mu się tylko wydawało. Ale dziecko nie przestawało krzyczeć, narzekając, że coś pełza w uchu. Ojciec, zbledszy, bez wahania wsadził chłopca do samochodu i pojechali do najbliższego szpitala.
W oddziale przyjęć lekarz najpierw próbował zachować spokój. Zrobiono zdjęcia — nic podejrzanego. Doktor nawet zasugerował, że dziecko po prostu nie chce iść do przedszkola i udaje. Ale chłopiec, drżąc ze strachu, błagał:
— Proszę, pani doktor, wyciągnij to. Ono się rusza…
Kobieta wzięła latarkę, delikatnie odchyliła głowę chłopca i zajrzała do ucha. Jej twarz natychmiast zrobiła się blada. Cofnęła się i krzyknęła — ze zdziwienia i przerażenia.
W głębi przewodu słuchowego coś się poruszało. Małe białe larwy wiły się, przyczepiając do ścianek skóry.
Rodzice zamarli w szoku, nie wierząc własnym oczom. Natychmiast wezwano laryngologa, który pod mikroskopem ostrożnie usunął kilka larw i przepłukał ucho specjalnym roztworem.
Okazało się, że chłopiec zasnął latem na werandzie, a w nocy koło niego kręciła się mucha. Owady złożyły jaja bezpośrednio w przewodzie słuchowym, gdzie panowało ciepło i wilgoć — idealne warunki do wyklucia.
Po zabiegu dziecko szybko wróciło do zdrowia, ale matka długo nie mogła dojść do siebie — dręczyła ją myśl, że na początku nie uwierzyła własnemu synowi.
Od tego czasu, gdy tylko usłyszała od niego skargę, już nie dyskutowała ani nie odrzucała jej. Bo teraz wiedziała: nawet najbardziej niewiarygodne rzeczy mogą okazać się prawdą.
