Mężczyzna uratował ranną gorylicę z lasu, gdy była jeszcze maleńkim dzieckiem. Leżała w mokrej trawie, nie ruszała się, a na łapie miała ranę. Maluch ledwo oddychał. Mężczyzna nie mógł przejść obojętnie — ostrożnie zawinął ją w swój płaszcz i zaniósł do domu.
Opiekował się malcem, zmieniał opatrunki, karmił z butelki, ogrzewał przy kominku i rozmawiał z nim, jakby był dzieckiem.
Gorylica szybko przyzwyczaiła się do swojego wybawcy, a on do niej. Mieszkali razem przez kilka miesięcy, a gorylica powoli dorastała — silna, potężna, lecz o niezwykle łagodnych oczach.
Jednak zgodnie z prawem trzymanie dzikiego zwierzęcia w domu było zabronione. Pewnego dnia sąsiedzi, zauważywszy w oknie duże zwierzę, zgłosili naruszenie przepisów.
Następnego dnia do mężczyzny przyjechali pracownicy służb ochrony zwierząt. Błagał ich, by nie zabierali jego pupila, zapewniał, że nikomu nie zrobi krzywdy, ale decyzja już zapadła.
Gorylicę zabrano, a starszy mężczyzna pozostał w pustym domu. Długo siedział przy pustej klatce, głaskał starą linę, na której gorylica kiedyś się bawiła, i płakał, nie mogąc pogodzić się z utratą.
Minęły lata. Gorylica została przewieziona do lokalnego zoo, gdzie szybko przyzwyczaiła się do nowych warunków. Pracownicy dziwili się, jak jest mądra i spokojna — nigdy nie okazywała agresji, zawsze obserwowała ludzi z wyjątkowym zainteresowaniem.
Tymczasem u starszego mężczyzny wykryto raka mózgu. Choroba rozwijała się szybko, a lekarze nie dawali mu żadnych szans — miesiąc, może dwa. Prawie nie wstawał z łóżka, źle jadł i mówił, ale jedna myśl nie dawała mu spokoju — chciał zobaczyć swojego przyjaciela, gorylicę, po raz ostatni.
O jego historii napisano w lokalnej gazecie, a kierownictwo zoo, poruszone do głębi, postanowiło spełnić jego ostatnie życzenie.
W dniu spotkania starszy mężczyzna został przywieziony do zoo na noszach, przykryty kocem. Ledwo oddychał, oczy miał półprzymknięte, ale był szczęśliwy. Pracownicy otworzyli bramę i ostrożnie wprowadzili go do wybiegów. Gorylica siedziała w kącie, odwrócona tyłem.
Gdy usłyszała cichy kaszel, odwróciła się. Przez kilka sekund po prostu patrzyła na mężczyznę, jakby nie wierzyła. Potem powoli podeszła bliżej, ciężko stawiając łapy. Pracownicy wstrzymali oddech.
Byli pewni, że gorylica nie rozpozna starszego mężczyzny, bo minęło wiele lat, dlatego na wszelki wypadek trzymali w pogotowiu środki usypiające.
Gorylica podeszła do starca, pochyliła głowę i nagle zrobiła coś, co wszystkich zszokowało.
Ostrożnie dotknęła jego ręki, powąchała, a potem wydała głęboki, przeciągły dźwięk, przypominający jęk, i niespodziewanie objęła go obiema łapami.
Nie ściskała — po prostu przytuliła mężczyznę do siebie, jakby bała się go znów stracić. Jej oczy błyszczały, oddech stał się przyspieszony, cicho warczała, jakby płakała.
Starszy mężczyzna uniósł rękę, pogłaskał ją po głowie i słabo się uśmiechnął.
Nikt nie mógł powstrzymać łez. Gorylica siedziała obok, nie puszczając go, kołysała się w przód i w tył, wydając ciche, niemal ludzkie dźwięki — jakby z nim rozmawiała.
Po kilku minutach starszy mężczyzna zamknął oczy, a pracownicy zrozumieli, że zasnął na zawsze.
Gorylica jeszcze długo siedziała obok, nieruchoma, a gdy pracownicy próbowali zabrać ciało, nie pozwoliła — warczała, broniąc go, aż upewniła się, że został ostrożnie wyniesiony.
