Uwolniliśmy łapkę wiewiórki z pęknięcia w drzewie, ale gdy zobaczyliśmy, co wyciągnęła, od razu zabraliśmy zarówno wiewiórkę, jak i znalezisko na policję.
Tamtego słonecznego dnia spacerowaliśmy z mężem po miejskim parku, gdy naszą uwagę przykuł dziwny hałas przy starym dębie. Na pniu poruszał się wiewiórczy ogon. Podchodząc bliżej, zobaczyliśmy: wiewiórka włożyła łapkę w szczelinę drzewa i nie mogła jej wyciągnąć. Szarpała się, drapała, ale wszystko na nic.
Na początku pomyśleliśmy, że to zwykły przypadek. Mąż ostrożnie pomógł zwierzątku, uwalniając łapkę. Wydawało się — teraz wiewiórka powinna uciec po gałęziach w górę.
Ale zamiast tego znowu włożyła łapkę w tę samą szczelinę! I znowu utknęła. Pomogliśmy jeszcze raz. I jeszcze… Wiewiórka wydawała się być opętana tym, co kryło się w środku.
W końcu, po kolejnej desperackiej próbie, wyciągnęła łapkę — ale nie tylko ją. W pazurkach wiewiórki zabłysnął dziwny przedmiot.
Na początku pomyśleliśmy, że to orzech. Mały, okrągły, z szarawym nalotem… Ale gdy przyjrzeliśmy się uważniej, zamarłam: to wcale nie był orzech, lecz kamień. Ciężki, z głębokim blaskiem w środku, wyglądał przerażająco cennie.
Widząc to, od razu wzięliśmy zarówno znalezisko, jak i samą wiewiórkę — i prosto z parku pojechaliśmy na policję. Inaczej nikt nie uwierzyłby w tak niezwykłą historię.
W komisariacie funkcjonariusze słuchali nas z niedowierzaniem. Jeden z nich wymienił spojrzenia z partnerem i powiedział: „Wczoraj w nocy okradziono jubilerski sklep. Zginęła partia drogocennych kamieni.”
Policjanci natychmiast udali się na to samo miejsce w parku. Gdy otworzyli szczelinę w pniu starego dębu, w środku znalazła się cała sterta kamieni owiniętych w szmatki. Okazało się, że złodzieje, uciekając przed pościgiem, ukryli łup w szczelinie drzewa, licząc na powrót później.
Ale ich plan pokrzyżował mały mieszkaniec parku — wiewiórka, która, kierując się instynktem, postanowiła wyciągnąć „orzech”. To właśnie ona stała się mimowolną bohaterką — i pomogła rozwiązać przestępstwo.
